زنی با گیسوانی از برف

با رفتاری از ابر

پیچیده در چادری از مه می گذرد

رفته رفته در متن مه ٬ محو می شود

فصل ها را دانه دانه می چیند و در زنبیل می گذارد

با دست هایی از مه و مهربانی

گل سر سبد فصل ها را بر می دارد

و بر گریبان هزار چاک خاک می زند

اینک آسمانی ٬ زمینی است و زمین ٬ آسمانی

بهار ٬ قصل تعمیر جهان فرسوده نیست

تعمیرگاه پیچ و مهره های زنگ زده ی دستگاه طبیعت نیست

فصل صیقل آیینه های زنگار بسته است .

بهار ٬ تنها اصلاح سر و صورت و آرایشگری طبیعت نیست .

فصل پیرایش پیری ٬

هیچ پیری پیر تر از طبیهت نیست .

اما اعجاز بهار همین است

نوروز کهنه ترین روز است :

نخستین روز آفرینش

روزی که خدا دست به قلم برد

و بای بسم الله را بر لوح عدم زد :

بای بسم الله بهار

روز نزول آیات سبز و سرخ از آسمان

شب قدر ِ قرآن آفرینش

راستی اگر همچنان که شب قدر داریم

بخواهیم روزی را روز قدر بدانیم ٬ چه روزی بهتر از نوروز ؟

بهار اگرچه تکراری است

اما تکرار تازگی است

و نوروز اگرچه کهنه ترین روز است

اما عین نوآوری است !

این تکرار ٬ تاکیدی است بر نوآوری بهترین آفرینندگان

و نوآوری تنها کاری است که هیچ گاه کهنه نمی شود .

نوروز ٬ روزی است که :

علف نو می شود

سنگ نو می شود

سنگ پشت نو می شود .... !

آیا ما هم می توانیم در روز قدر خویش ٬ قدر خویش را بدانیم

و تقدیر خویش را از پیش

نه از خطوط پیشانی ٬

که از خطوط کف دست خویش بخوانیم

تا از سنگ و سنگ پشته وانمانیم ؟

به قلم " مجد خوافی "

مانده تا برف زمین آب شود

مانده تا بسته شود این همه نیلوفر وارونه ی چتر

نا تمام است درخت

زیر برف است تمنای شنا کردن کاغذ در باد

و فروغ تر چشم حشرات

و طلوع سر غوک از افق درک حیات

مانده تا سینی ما پر شود از صحبت سنبوسه و عید

در هوایی که نه افرایش یک ساقه طنینی دارد

و نه آواز پری می رسد از روزن منظومه ی برف

!تشنه ی زمزمه ام

مانده تا مرغ سر چینه ی هذیانی اسفند صدا بردارد

پس چه باید بکنم ؟

من که در لخت ترین موسم بی چهچه ی سال

تشنه ی زمزمه ام

بهتر آن است که برخیزم

رنگ را بردارم

روی تنهایی خود نقشه ی مرغی بکشم .

تشنه ی زمزمه ام

در زندانی تنگ و تاریک اسیر گیر افتاده ام

متعجب از خودم و از سرنوشتی که انتظار مرا می کشد

آه که چقدر .......

و نمی دانم آیا مجالی هست ؟

آیا دست گیری هست ؟

آیا فریاد رسی هست ؟

زانوان سست و ناتوانم در میان دستانم در آغوشم با لرزشی محسوس

خمیده است

و نمی دانم آیا پناهی هست ؟ ....

وقتی گریه ام می گیره با شجاعت گریه می کنم و اجازه می دم که روحم به آرامش

برسه ...

چون برام مهم نیست که دیگران در مورد من چی فکر می کنن

مهم اینه که من چی در مورد خودم فکر می کنم .

و وقتی ازم می پرسن چرا گریه می کنی ؟

می گم دلم گرفته می خوام برای خودم گریه کنم ...

و باز گریه می کنم تا دلم حسابی سبک شه

به همین راحتی ...

توان صبر کردن

          برای رودر رویی با آنچه باید روی دهد

                   برای مواجهه با آنچه روی  می دهد

    شکیبیدن

                      گشاده بودن

                                              تحمل کردن

                                                                            آزاده بودن

اندیشه مکن که شانه هایت سنگین شود

     اندیشه مکن که از کشیدن بار دیگران ناتوانی

                      در شگفت می مانی از نیروی خویش

                          در شگفت می مانی که به رغم ضعف خویش

                                                        چه مایه ی توانایی !

انسان

                   با اندیشه هایش

                                                خود را رهاند ست

با دهانش

                   با دستش

                                                دگر بار گرد خویش

                                                                                      حصار می کشد .

ای نازنین

                             اندوه اگر که پنجه به قلبت زد

                                                تاری ز موی سپید م

                                                          در عود سوز بیفکن

                   تا عشق را بر آستانه ی درگاه بنگری

اگر کسی را دوست داری

      آزادش بگذار

اگر برگشت مال توست مال تو

      و اگر بر نگشت

بدان که هرگز وجود نداشته بود .

بر آنچه دلخواه من است

                حمله نمی برم

                        خود را به تمامی بر آن می افکنم

                                اگر بر آنم

                                        تا دیگر باره و دیگر بار

                                        بر پای بتوانم خاست

                                        راهی جز اینم نیست

مرد آن باشد که در "  ناخوشی "

" خوش " باشد .

در " غم "

" شاد "  باشد .

زیرا که داند آن " مُراد "

 در بی مُرادی ... در پیچیده است .

در آن بی مُرادی  امیدِ مراد است .

        و در آن مُراد 

                        غصه ی رسیدن به بی مُردای .

 این همه پیچ  این همه گذر این همه چراغ  این همه علامت !

و همچنان استواری در وفادار ماندن

                                به راهم

                                به خودم

                                هد فم

                                و به تو

وفایی که مرا

و تو را

به سوی هدف

تو را به سرخ

                به آبی

                        تو را به پاکی و رادی

                                        تو را به آزادی

به سبز دشت جهان

                        گرگ باش

                                بره مباش

تو را به عشق

                به آبی

                        به گیسوان شب و دم سپیده ی شادی

                                عروس باش

                                        عروسک مباش

چند بار امید بستی و دام بر نهادی

                تا دستی یاری دهنده

                        کلامی مهر آمیز     

                                یا گوشی شنوا به چنگ آری ؟
جند بار دامت را تهی یافتی ؟
                از پا منشین

                        آماده شو که دیگر باره و دیگر بار

                                                دام باز گستری ....

وقتی پرنده ای را معتاد می کنند

        تا فالی از قفس به در آرد

                و اهدا نماید آن فال رابه جویندگان خوشبختی

                        تا شاهدانه ای به هدیه بگیرد

پرواز ....

قصه ی بس ابلها نه ای است

                از معبر قفس

گرچه می گفتند ومی گفتم

        شب بلند و زندگی در واپسین عمر کوتاه است

                اما ...  در ضمیر من یقین فریاد می زند

همتی کن در صبوری  صبح در راه است .

باید اِستاد و فرو آمد

                بر آستان دری که کوبه ندارد

                        چرا که اگر به گاه آمده باشی

                                دربان به انتظار توست و

                                        اگر بی گاه

به د رکوفتنت پاسخی نمی آید

پنجه در افکنده ایم

                با دست های مان

                                به جای رها شدن

سنگین سنگین بر دوش می کشیم

                                بار دیگران را

                                                به جای همراهی کردن شان

عشق ما

        نیازمند

                رهایی است

                                نه تصاحب

        در راه خویش

                                ایثار باید

                                                        نه انجام وظیفه ... !

غم گریز تو را

 در درنگ بهانه هایم گم می کنم 

 می شکنم

و می گذارم تا شانه های من

در رگبار اندوه بی پایان تو

چشم انتظار جاده ای بماند

که تو به آن چشم دوخته ای

بگذار آسمان آنگونه که هست

در جذبه ی دو چشم تو خود را بگسترد .

بگذار تا که ماه  حتی به زیر ابر  در این سیاه شب

آرامشی به قلب سپید تو آورد .

شاید قبول جهان آن چنان که هست آغاز زندگی است .

آنجا که واژه ها به هیاهو نشسته اند .

شاید که شاخه گلی از سکوت ناب  آواز زندگی است .

آنجا که ناتوان کلام خسته  به فریاد می رسد .

دیگر سکوت نقطه ی پایان گفت و گوست.

گاهی تحمل خاری درون دست

شیرین تر از لطافت گل های زندگی است .

بگذار تا به دست جدایی در این زمان  بارانی از طراوت بخشش  سفر کند .

بذری به دشت مهربانی هم هدیه آوریم و آن گه بغل بغل تبسم تازه  درو کنیم .

وقتی که شرم می چکد از چشم خیس دوست

چشمان پرسش خود را تو بسته دار .

شاید که یک سلام  آغاز گفت و گوست .

شاید برای رسیدن به شهر عشق

این اولین قدم از خود گذشتن است .

چه باید بکنم ؟

من که در لخت ترین موسم بی چهچه ی سال

تشنه ی زمزمه ام ؟

بهتر آن است که برخیزم

رنگ را بردارم

روی تنهایی خود نقشه ی مرغی بکشم ...

تشنه ی زمزمه ام ؟!

منتظر به امید دستی که پنجره ام را به روی روشنایی باز کند

و تو آن را گشودی

با سخاوت خورشید و رحمت باران.

دانه ام را از از کویر نادانی برون آوردی ودر دشت دلم رویاندی

من در دستهای تو بارور شدم ورشد کردم

تو مرا به انتهای دشت بردی

در آنجا اقاقی هایی دیدم که نور می پاشیدند و از دیار شب گذر می کردند.
تو یک اقاقی به دستم دادی و راهم را روشن نمودی ...

                                               نظر یک بچه باحال

می توانی یک روز به کنار رودخانه ای بروی و پاهایت را به جاری آب بسپاری  می توانی چشمهایت را ببندی و زندگانی را استنشاق کنی  می توانی زندگی را یه رگ هایت تزریق کنی .

می توانی خنکی آب روان را حس کنی و خستگی جسم و روحت را از کف پاهایت به گذر آب بسپاری و بعد زلال شوی .

می توانی فریاد بزنی . فریاد  فریاد و خالی شوی تا اینکه دوباره پر شوی .

پر از غزل های شیرین زندگی .

با من بیا  بیا برویم به آنجا  آنجا که ستاره های آسمانش بس فراخ است  آنجا که آسمانش آبی زلال است و شبهایش سورمه ای .

آنجا که ماه با آدم حرف می زند . آنجا که شب های تابستانش خنک است  آنجا که بوی گل های شب بو آدم را تازه می کند . با من بیا ! تو می آیی  تو چقدر خوبی .

روزی که می آیی مسافری بیش نیستی  تا روزی که می فهمی سفر چیست شاید طلوع و غروب زیادی را تماشا کنی .

وقتی می آیی دلتنگ نیستی  تا وقتی می فهمی دلتنگی چیست.

 سفر را تجربه می کنی  سفر تو را از او جدا می کند و جدایی مفهومی است که دلتنگی را برایت تفسیر می کند .

وقتی می رود  می فهمی که چقدر به او نیاز داشتی بعد می فهمی که به گذر روزهای زیادی نیاز داری تا او را فراموش کنی  فراموشی ارمغان دیرین آزردگی های گذر بوده است .

پس بیا اگر هنوز مسافر تو نرفته است  اگر تجربه ی تلخ دلتنگی را حس نکرده ای  اگر بال چشمهایت به صدای شکستن قلبت غمبار نشده است  اگر هنوز آفتاب از شرق طلوع می کند و او را داری  بگو که سفرش را به تعویق بیندازد.

آنگاه می توانی تمام شمع های شمعدانی را در یک روز  یا شب  یا هر وقت که دلت بخواهد برایش روش کنی .

می توانی بگویی تمام سنگ فرش های خیابان را آب و جارو کنند و به همه ی درختان شاهد گذر بسپاری که وقتی او می رسد با رقص سر شاخه هایشان او را مشایعت کنند .

می توانی به آسمان بگویی مروارید های درخشان را به وسعت بیکرانش بپاشد و به ماه بگویی که هرگز آسمان را ترک نکند و برای همیشه تازه بماند .

می توانی قدر هر نفسی را که در کنارش هستی بدانی و به صاحب بزرگ بگویی:

               " خدایا ! این همه خوشبختی را از من نگیر . "

در زمان های بسیار قدیم وقتی هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود فضیلت ها و تباهی ها همه جا شناور بودند آن ها از بیکاری خسته و کسل شده بودند .

روزی همه ی فضایل و تباهی ها دورهم جمع شدند  خسته تر و کسل تر از همیشه ناگهان ذکاوت ایستاد و گفت : " بیایید یک بازی کنیم مثلا قایم باشک . "

همه ازاین پیشنهاد شاد شدند و دیوانگی فورا فریاد زد : " من چشم می گذارم  من چشم می گذارم . "

و از آنجایی که هیچ کس نمی خواست دنبال دیوانگی بگردد همه قبول کردند . دیوانگی جلوی درخت رفت و چشم هایش را بست و شروع به شمردن کرد  یک ... دو ... سه ...

همه رفتند تا جایی پنهان شوند . لطافت خود را به شاخ ماه آویزان کرد .

خیانت داخل انبوهی از زباله پنهان شد .

اصالت در میان ابر ها پنهان شد .

هوس به مرکز زمین رفت .

دروغ گفت : " زیر سنگی پنهان می شوم " اما به ته دریا رفت .

طمع داخل کیسه ای که خودش دوخته بود مخفی شد .

و دیوانگی مشغول شمردن بود هفتاد و نه ... هشتاد ...

یکی یکی پنهان شدند به جز عشق که همواره مردد بود و نمی توانست تصمیم بگیرد و جای تعصّب هم نیست چون همه ی ما می دانیم پنهان کردن عشق مشکل است .

هنگامی که دیوانگی به صد رسید  عشق پرید و در بین یک بوته گل رز پنهان شد .

دیوانگی فریاد زد . دارم میام  دارم میام .

و اولین کسی را که پیدا کرد  تنبلی بود  زیرا تنبلی تنبلی اش آمده بود جایی پنهان شود .

لطافت را یافت  دروغ ته دریا  هوس در مرکز زمین  یکی یکی همه را پیدا کرد به جز عشق .

او از یافتن عشق نا امید شده بود .

حسادت در گوش هایش زمزمه کرد او پشت بوته ی گل رز است .

دیوانگی شاخه ی چنگک مانندی را از درخت کند و با شدت در بوته گل رز فرو برد تا به صدای ناله ای متوقف شد .

عشق از پشت بوته بیرون آمد با دست هایش صورتش را پوشاند و از میان انگشتانش قطرات خون می چکید . شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بود و او نمی توانست جایی را ببیند  او کور شده بود .

دیوانگی گفت : " من چه کردم ؟ چگونه می توانم تورا درمان کنم ؟ "

عشق پاسخ : " تو می توانی مرا درمان کنی اما اگر می خواهی کاری کنی راهنمای من شو . "

و از این به بعد عشق کور است و دیوانگی همواره در کنار او .

 خدايا ...

 نمی دونی چقدر حرف زدن برام سخته وقتی تو اون بالايی و من اين پايين
 نمی دونی وقتی فکر می کنم همين الان ميليون ها نفر دارن باهت حرف می زنن
 و تو حرف همه رو ميشنفی چه احساس خنده داری بهم دست ميده .

 خدايا .. می ترسم حرفاشونو باهم قاطی کنی .. آخ زبونمو گاز می گيرم ...

 خدايا راستشو بگو تو چن تا گوش داری .. چن تا چش داری ...

 چن تا زبون بلدی آخه ... چينی و ژاپنی خيلی سخته ... فرانسه هم همينطور ...

 خدای من .. نمی دونم کلمه خدای من درسته ؟

 آخه تو خدای من که نيستی خدای هوار تا هوار آدم و جن و حيوونی ..

 خدايا منو می بينی اصلا ... يا اصلا منو ديدی ... اسمم می دونی چيه و شماره شناسنامم ؟

 خدايا تو چقدر پهنی ... چقدر درازی و چقدر گودی ...

 چرا تو همه جا هستی وقتی هيچ جا نيستی ...

 خدايا ... چرا ازون اول که نديدمت غيب بودی ؟

 می خوام ببينمت ... حتی اگه به قيمت جونم باشه ... درکم میکنی ؟

 اصلا الان بيداری يا خوابی .. شايدم جلسه داری ...

 خدايا چقدر مهربونی ؟ چقدر ؟

 خدايا ما آدمای بدبخت ميون جنگ شيطون با تو چه کاره بيديم ؟

 اصلا چرا بهش ميدون می دی ؟ بکشش راحتمون کن ... هم خودتو هم ما رو.

 خدايا چرا طعم لذتو به من می چشونی و بعد می گی جيزززززززززززه ؟

 نمی دونی ... بعضی وقتا حس می کنم من يه بازيچه بيشتر نيستم توی دستات ...
 خب تو حق داری .. تو خدايی ...

 خدايا سردمه ... داد بزنم می فهمی ؟

داد بزنم ... ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

میگم سردمه ... دارم می لرزم ... سردمه ... کسی اينجا نيس .. همه مردن ...

تنهام ... دارم دق می کنم ... می فهمی چی می گم خسسسسسسسسسسسسته ام ...

 خدايا مردن درد داره ؟ سخته ؟ خودکشی گناهه ؟ کاش جواب می دادی ...
 سرم درد می کنه .. گيجم ... منگم .. خوابم مياد ... خدايا قرص داری ؟
 دهنم خشک شده ... مورمورم ميشه ... کاش بابام زنده بود ...
 چرا تنها ديدن من تو رو خوشحال می کنه ؟

 خوابم مياد ... نمی دونم ... شايد امشبم حرفای منو با حرفای بقيه قاطی کردی
 راستی پیش تو هم الان تاریکه ؟

 خدایا من می ترسم ...

 خسته ام ...

 خدايا شب به خير ...

تو داری گریه می کنی

صدای هق هقت میاد

لبای لرزونت می گه
زندگیت و دادی به باد

چشمات و چشمه می کنی

تا که دلت سبک بشه

به آینه طعنه می زنی

درد تو رو کی می کشه ؟

گریه نکن  گریه نکن

تموم نمی شه خستگی

گریه که مرهم نمی شه

برای دلشکستگی

تو داری گریه می کنی

صدای هق هقت میاد

لبای لرزونت می گه
زندگیت و دادی به باد

آخه نمی شه که همش

یه جا نشست و گریه کرد

بیا و به فکر چاره باش

دنبال یه راهی بگرد

گریه نکن  گریه نکن

بخند به این شب حقیر

غم و به چشمات راه نده

امید و از خودت نگیر

نگو زخمی و اسیری

نگو بد بهت گذشته

نگو این راهی که می ری

هر کی رفته بر نگشته

نگو طاقتی نمونده

واسه ی دوباره رفتن

بیا که راهی نمونده

آی غربیه  من نه مغرورم و نه ساده ی ساده

من فقط آدمیم که دل و به هر کسی نداده

                                  من اگه تاریک و سردم  اگه تنهام  اگه خسته

                                  من یه آدمم که عمری توی انزوا نشسته

کاری با کسی ندارم  دل به هر کسی نمی دم

من توی ترانه هامم  همه حرفی رو نمی گم

                               کسی رو دوس ندارمعشقی نیست تو سرنوشتم

                               تا حالا برای هیچ کس  نامه ای هم ننوشتم

جمله ی دوست دارم رو  تنها تو کتابا دیدم

خیلی وقته که نگفتم  خیلی وقته نشنیدم

                                پس بیا  بگذر از این دل  دل عاشقی ندارم

                                تا بشم دیوونه ی تو  که ببینی بیقرارم

                                                          سروده ی زیبای شایا تجلی

گفتی : بنویس . بخونش  من نوشتم تو رو می خوام

چقدر زود  چقدر هول  اسم تو اومد تو شعرام

گفتی : بنویس  من نوشتم  تا با من تو هم بخونی

که شاید به این بهونه  بیشتر از اینها بمونی

منه دیوونه ی عاشق               با تو هستم تا همیشه

                   گل حرفای قشگت                  تو دل من زده ریشه

باورت می شه می خوامت ؟ راس میگی ندیدمت من

اما با دلت رفیقم  تو دلم کشیدمت من

من می خوام که تو بمونی   واسه من  واسه دل من

اگه من با تو می بینم  چراغ خونه مو روشن

منه دیوونه ی عاشق               با تو هستم تا همیشه 

                       گل حرفای قشگت                  تو دل من زده ریشه

دل من که عاشقت شد  اگه می شه باورش کن

یا اگه نخواستی باشه  یه جوری دس به سرش کن

یه جوری که نشکنه دل  بتونه بگذره از تو

یاد خنده هات نیفته  ننویسه یک سره از تو

منه دیوونه ی عاشق               با تو هستم تا همیشه             

                      گل حرفای قشگت                  تو دل من زده ریشه

                                                         سروده ی زیبا ی شایا تجلی